Een belangrijke overwinning voor de LGBTQ+-gemeenschap in het Caribisch gebied. De hoogste beroepsrechter van Trinidad en Tobago heeft op dinsdag 10 november 2026 geoordeeld dat vrijwillige seksuele relaties tussen volwassenen van hetzelfde geslacht niet strafbaar mogen worden gesteld. Daarmee komt een einde aan een jarenlange juridische strijd van LGBTQ+-activist Jason Jones.
Het Judicial Committee of the Privy Council in Londen heeft een belangrijke uitspraak gedaan over de rechten van homoseksuele personen in Trinidad en Tobago.
De rechtbank oordeelde dat twee bepalingen uit de Sexual Offences Act van 1986 in strijd zijn met de grondwettelijke bescherming van het privé- en gezinsleven, voor zover zij vrijwillige seksuele relaties tussen volwassenen van hetzelfde geslacht strafbaar stellen.
De bepalingen waren gebaseerd op wetgeving die teruggaat tot de Britse koloniale periode.
Hoewel de wetten de afgelopen jaren nauwelijks werden gehandhaafd, konden homoseksuele mannen er nog altijd door worden gecriminaliseerd. Op overtreding stonden gevangenisstraffen.
Met de uitspraak maakt de hoogste beroepsrechter duidelijk dat seksuele gerichtheid een wezenlijk onderdeel is van iemands persoonlijke identiteit en dat vrijwillige intimiteit tussen volwassenen bescherming verdient.
De uitspraak is het resultaat van een juridische strijd die LGBTQ+-activist Jason Jones in 2017 begon.
Jones, geboren in Trinidad en Tobago, vond dat de bestaande wetgeving zijn fundamentele rechten schond.
In 2018 kreeg hij aanvankelijk gelijk van het Hooggerechtshof van Trinidad en Tobago. Dat verklaarde de omstreden strafbepalingen ongrondwettelijk.
Maar daarmee was de strijd niet voorbij.
In 2025 draaide het lokale hof van beroep een belangrijk deel van die uitspraak terug. Hierdoor dreigde de strafbaarstelling opnieuw van kracht te worden.
Jones besloot zijn zaak voor te leggen aan het Privy Council in Londen, dat voor Trinidad en Tobago als hoogste beroepsrechter fungeert.
Op 10 november 2026 kreeg hij uiteindelijk gelijk.
De rechters oordeelden unaniem dat de betreffende bepalingen niet kunnen worden gebruikt om vrijwillige seksuele relaties tussen volwassenen van hetzelfde geslacht strafbaar te stellen.
Centraal in de uitspraak staat het recht op respect voor het privé- en gezinsleven.
Volgens de rechters behoort de mogelijkheid om een intieme en liefdevolle relatie aan te gaan tot de kern van iemands persoonlijke vrijheid.
Dat recht geldt ongeacht seksuele gerichtheid.
Het hof verwierp daarmee het argument dat de strafbepalingen konden blijven bestaan omdat vergelijkbare wetten al vóór de invoering van de huidige grondwet bestonden.
De wetgeving uit 1986 ging volgens de rechters op belangrijke punten verder dan de oudere koloniale wetten en kon daarom niet op die grond worden beschermd.
De precieze juridische formulering van het herstel moet nog nader worden vastgesteld, maar de hoofdconclusie staat vast: de betrokken bepalingen mogen vrijwillige seksuele relaties tussen volwassenen van hetzelfde geslacht niet criminaliseren.
De uitspraak heeft niet alleen betekenis voor Trinidad en Tobago.
Ook in andere Caribische landen bestaan nog wetten die seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht strafbaar stellen.
Veel van deze wetten stammen uit de Britse koloniale periode.
In verschillende landen zijn dergelijke bepalingen de afgelopen jaren al succesvol aangevochten. De uitspraak in de zaak van Jason Jones kan een belangrijk juridisch voorbeeld vormen voor vergelijkbare procedures.
Dat betekent overigens niet dat de wetten in andere landen automatisch verdwijnen. Daarvoor zijn afzonderlijke juridische of politieke stappen noodzakelijk.
Toch laat deze overwinning zien dat mensenrechtenorganisaties en activisten via de rechter veranderingen kunnen bereiken die jarenlang onmogelijk leken.
Hoewel de uitspraak een historische stap vooruit betekent, is volledige gelijkheid voor LGBTQ+-personen in Trinidad en Tobago nog geen werkelijkheid.
Discriminatie en maatschappelijke vooroordelen verdwijnen niet automatisch wanneer een strafwet buiten werking wordt gesteld.
LGBTQ+-organisaties wijzen erop dat er nog altijd problemen bestaan rond acceptatie, veiligheid en gelijke behandeling.
Ook Jason Jones benadrukt dat deze overwinning niet het einde betekent van de strijd voor gelijke rechten.
Het veranderen van wetgeving is een belangrijke eerste stap. Het veranderen van maatschappelijke opvattingen kan veel langer duren.
Voor LGBTQ+-personen in Trinidad en Tobago betekent de uitspraak vooral dat hun relaties niet langer op grond van deze bepalingen als misdrijf mogen worden behandeld.
Maar de betekenis gaat verder dan alleen de juridische gevolgen.
Na bijna tien jaar procederen heeft Jason Jones laten zien dat vasthoudendheid, activisme en de bescherming van fundamentele mensenrechten daadwerkelijk verschil kunnen maken.
Het is een overwinning die ook buiten Trinidad en Tobago hoop kan geven aan mensen die nog altijd moeten strijden voor de vrijheid om zichzelf te zijn.
Want van iemand houden zou nooit een misdrijf mogen zijn.
Een belangrijke ontmoetingsplek voor LGBTQ+-jongeren in Amsterdam-Zuidoost dreigt vanaf januari 2027 te verdwijnen. Stichting House of B organiseert wekelijks gratis ballroomlessen in het Bijlmer Parktheater, waar jongeren niet alleen kunnen dansen, maar ook zichzelf kunnen zijn. Door problemen met een subsidieaanvraag is de toekomst van het initiatief onzeker. Meer dan […]
